آیا زندگی ابدی وپایان ناپذیر بهشت ،خسته کننده نیست؟

آیةالله جوادی:  اگرمعنای ثبات راازمعنی سکون تفکیک کنیم وروشن شودکه آنجادارالقراراست نه دارالسکون ،این مشکل حل میشود.سکون با نابودی همراه است مانند درخت یا ساختمان که بالاخره روزی می پوسد وازبین می رود.ثبات مانند معادلات ریاضی است که زمان ومکان ندارد انچه زمان ومکان نداردثابت است نه ساکن.ازطرفی خستگی این دنیا به تن مربوط است وروح چون به تن تعلق دارد ،احساس خستگی می کند.درآخرت به عکس دنیا بدن همراه روح است ،به همین دلیل دیگر زوال خستگی ومرگ درآن راه ندارد