نابینای حقیقی !

یکی از دستورالعمل‏های امام عسکری‏علیه السلام که برای جویندگان سعادت بویژه شیعیان راهگشا و قابل تامل است، رهنمود آن حضرت در ضمن نامه‏ای به اسحاق بن اسماعیل نیشابوری  از اصحاب مورد اعتماد آن وجود گرامی است; پیشوای یازدهم در فرازی از آن رهنمود چنین می‏نگارد:

 «فاعلم یقینا یا اسحاق! انه من خرج من هذه الدنیا اعمی فهو فی الآخرة اعمی واضل سبیلا، یابن اسماعیل! لیس تعمی الابصار ولکن تعمی القلوب التی فی الصدور، وذلک قول الله فی محکم کتابه  حکایة عن الظالم اذ یقول «رب لم حشرتنی اعمی وقد کنت‏بصیرا قال کذلک اتتک آیاتنا فنسیتها وکذلک الیوم تنسی‏» ;

ای اسحاق! یقینا بدان هر کس از این دنیا نابینا [و گمراه] رود او در آخرت نیز نابینا و گمراه خواهد بود . ای پسر اسماعیل! مقصود از نابینایی، کوری چشم نیست، بلکه قلبهایی که در اندرون سینه‏ها قرار دارد کور می‏شوند و

 این همان سخن پروردگار متعال است که در کتاب محکم خویش از زبان ستمگری حکایت می‏کند که وی [هنگامی که روز قیامت نابینا محشور می‏شود با اعتراض به خداوند] می‏گوید: «خداوندا! چرا مرا نابینا محشور کردی، در حالی که در دنیا بینا بودم . خداوند می‏فرماید: همچنان که در دنیا آیات ما به تو رسید و آنها را به فراموشی سپردی، همینطور امروز تو از فراموش شدگانی

میلادپدر مبارک ای پسر نرجس خاتون