پيغمبر اكرم صلّى اللَّه عليه و آله روزى در مجمعى از اصحاب دو بار فرمود:

اللّهم لقّنى اخوانى‏

: خداوندا! برادران مرا بمن بنمايان. اصحاب عرضكردند:

يا رسول اللَّه! مگر ما برادران شما نيستيم؟

قال لا انّكم أصحابى و إخوانى قوم في آخر الزّمان آمنوا بى و لم يرونى‏

. فرمود: نه! شما اصحاب‏ من ميباشيد، برادران من مردمى در آخر الزمان هستند كه بمن ايمان مى‏آورند، با اينكه مرا نديده‏اند. خداوند آنها را با نام و نام پدرانشان، پيش از آنكه از صلب پدران و رحم مادرانشان بيرون بيايند، بمن شناسانده است.

ثابت ماندن يكى از آنها بر دين خود، از صاف كردن درخت خاردار (قتاد) با دست در شب ظلمانى، دشوارتر است. و يا مانند كسى است كه پاره‏اى از آتش چوب درخت «غضا»  را در دست نگاهدارد. آنها چراغهاى شب تار ميباشند، پروردگار آنان را از هر فتنه تيره و تارى نجات ميدهد.